Milli değerlerimiz, ulusal birliğimiz, ekonomimiz, vs, gibi meselelerin yanı sıra medyamızın da baskı zindanlarında kaybolma tehlikesi içerisinde olduğunu görmeye başladık.
Adı üzerinde ulusal medya ama ulusalı çoktan deforme olmuş hatta silinmiş.
Gazete okumaktan hoşnut değilim artık. Televizyon izlemeyi de sevmiyorum. Göğsümü kabartarak okuduğum köşe yazarı tek tük kalmış. Televizyon haberlerini sonuna kadar izlesem kayda değer bir şey göremiyorum. O nedenle televizyonda artık haber izlemek de zul gelmeye başladı.
ıktidarlar kadar muhalefetin de sesini duymak lazım. Ama ülkede sanki muhalefet yok gibi. Bunun adı demokrasi oluyorsa eğer, çok sesliliğin ya da hür iradenin adı nedir acaba? Yoksa demokrasiyi bize yanlış mı öğrettiler?
Son yıllarda sık sık duyduğumuz bir konu medya şirketlerine el konulduğudur. “Falan iş adamının borçlarından dolayı sahibi olduğu falan gazeteye ya da televizyona el konuldu” türünden haberler izledik birçok kez. Yakın geçmişte bankalara el konulurdu, şimdilerde ise medya şirketlerine el konuluyor.
Holding sahiplerinin, iş adamlarının, büyük finans çevrelerinin medya şirketi sahibi olması ne kadar doğrudur? Ertelenecek borçlar, alınacak krediler, alınacak ihaleler, vs, karşılığında yayın yapılması olasılığı, iş adamlığı ile medya patronluğunu bir arada yürütmenin sakıncaları olarak yorumlanabilir. ıktidarlardan sağlanacak faydalara göre yayın yapılması ulusal tanımıyla yan yana olamayacağı için şu ulusal kelimesini kaldırmak gerekir sanırım.
Veya da holding sahiplerinin, iş adamlarının, büyük patronların medya işine bulaştırılmaması gerekir. Tarafsız yayın ilkesine sadık kalınacaksa bu şekilde düşünülmesi şarttır.
Ulusal medyanın yayın anlayışı ve özgür basın tanımını anlamsızlaştıran tutumunun yanı sıra, bir de yerel medyaya bakmak lazım. Haber okumak istediğim zaman, internette büyük gazetelere bakmak yerine, yerel gazete ve portallara bakmayı tercih ediyorum. Böylece hem o yerle ilgili bilgilere ulaşabiliyorum hem de daha tarafsız, daha gerçekçi yazılar okuyabiliyorum.
Ulusal medya için söylemeye çalıştıklarım yerel medyada da söz konusu maalesef. Yerel idarelerle ters düşmemek için onların hatalarını, yanlışlarını yazmaktan kaçınan yerel medya organları, yazabilenlerden daha fazladır. Yerel medya üzerindeki baskıların ulusal medyanınkinden daha az olduğunu sanmıyorum. Gene de sanal yerel basın biraz daha cesur davranabiliyor.
Ülke menfaatleri ve ulusal çıkarlar doğrultusunda yayın yapabilen medya kuruluşlarına her daim ihtiyaç vardır. Böyle olabilmesi için de medya patronlarının iş çevrelerinden olmaması gerekir. Araya çıkar meselesi girdiği zaman ne ilke kalır ne de etik değer.
Bankalarımız satıldı, medya bunu menfaatimiz gibi gösterdi.
Sahillerimiz yabancıların eline geçti, medya bunu hiç bilmezden geldi.
Cumhuriyetle birlikte sahip olduğumuz ve bindir güçlükle oluşturduğumuz güzide kuruluşlarımız devletin malı olmaktan çıkarılıp bir bir satıldı, medya bunu övünç kaynağı yaptı.
Ekonomimiz IMF’nin güdümünde, borsamız yabancıların elinde, medya bunları görmezden geldi.
Oysa tüm bunların ulusal menfaatler, milli çıkarlar doğrultusunda sorgulanması gerekirdi.
Daha da ötesi, ulusal medya, ulusalca düşünüp ulusalca yayın yapsaydı belki de ulusal teslimiyet açısından bu kadar ileri gidilemezdi.
şimdi sivil toplum kuruluşları ulusal medyanın bir adım ötesine geçmiş bulunuyorlar. Ülke menfaatlerinin takipçisi olmak bazı sivil toplum kuruluşlarının öncelikli amacı haline gelmiş durumda.
Bir vatandaş olarak artık izlemekten hoşnut olmadığım medyanın özgür bırakılmasını, ulusal medyanın ulusal sözcüğüne layık çalışabilmesini tercih ediyorum. Bu şekilde düşünen vatandaşların azımsanmayacak oranda olduğunu sanıyorum.
Özgür bir medya için ‘medyaya sahip çık mitingi’ düzenlenmesi gerektiği kanısındayım.
Özgür bir medya için medya patronlarının başka patron sıfatı taşımamaları gerektiği kanısındayım.
Tarafsız yayın için taraflı medyanın en azından bir günlüğüne protesto edilmesi kanısındayım. Hiç gazete alınmaması ve hiç televizyon izlenmemesi gibi.
Ulusal medya ulusal konuları kamuoyu ile paylaşmaktan, kamuoyunu milli irade doğrultusunda bilgilendirmekten kaçındığı sürece ulusal kelimesini kullanmaktan da kaçınmak durumundadır.
